چه بگویم       چه سرایم          چه  نویسم که مگر کم شود از اندوه جانم...

چه بگویم به تو از عشق               چه سرایم ز تو بر دل

                                              چه نویسم که مگر رحم کند بر من مسکین

                                                                دل تو فارغ از اندیشۀ فردای شب من

چه شده باز که گویم                  به تو

                                             اندک نظری هیچ ندارم

چه شده

            خاطر تو گشته پریشان             همه شب با دیدۀ گریان

                                      می شوم سوی خدا             بهر دل تو دست به دامن

چه شده

                 من نبرم نام تو را بر لب رسوا                پس چه بگویم به دل عاشق تنها

تویی آن مونس تنهایی ذهنم        تویی آن یوسف مصری      شده ام باز زلیخا

حرف اول نام تو با عشق من همدل شده

                                    دومت لام لب لعل است   و

                                                                       سوم یلدا شده

                                                           گر چه شعرم اندک است با اسم تو زیبا شده

می سرایم        می نویسم        لیک نگویم

                                                   که مرا آتشی از مهر تو در دل برپا شده

تو چه می پنداری

                     در دلت اندکی یاد مرا می داری

                                                            نه دریغا هرگز...

تو نیندیشیدی                که به دل تو بستم              هیچ نمی اندیشی

                                                                                      که به پایت شکستم

                                                                                                  شعر : مهتا

به آسمان فکر کن، به گستره پهناور آن، به آزادی فکر کن، به بیکرانی آن. ذهن خود را با چیزهای کوچک و پیش پا افتاده مشغول نکن.

عشق آماده است تا همه چیزهای بد را قربانی کند. عشق فقط به وسعت و عظمت می اندیشد.

عشق، همچون عقابی سوار بر جریان باد است که به جستجوهای ناشناخته می رود.

... اما اگر کسی نباشد که عشق را بشناسد و از طعم آن بهره بگیرد، آن وقت بر سر عشق چه می آید؟

انسان، زمانی به تکامل می رسد که «عشق» محتاج او نباشد، بلکه وجود او لبریز از «عشق» باشد و آن را با دیگران نیز تقسیم کند.

«احتیاج» ربطی به «عشق» ندارد. «عشق» وفور نعمت است، فراوانی است...

عشق، یعنی ترانه قلب تو که در درونت زمزمه می شود، بدون اینکه شنونده ای داشته باشد.

عشق، چیزی نیست مگر شکوفا شدن دل آدمی و شکوفه های دل انسان همگی سفیدهستند. رنگ سفید، عروس همه رنگ هاست و زیبایی آن در همین راز نهفته است.

هنگامی که انسان عاشق است، زبان او قاصر است. در این صورت، تنها این سکوت است که ایجاد ارتباط می کند.

تنها زمانی که انسان بتواتد تمامی ابعاد مختلف عشق را تجربه کند، آن وقت آماده خواهد بود که خداوند را در درون خویش ملاقات کند. در واقع این آتش عشق است که انسان را برای این ملاقات، مشتاق و شیدا می سازد.

عشق والاترین تجربه ممکن در دنیای هستی است. حتی اگر دردآور باشد، چه رسد به زمانی که شادی بخش و شور آفرین است.

اتل متل جدایی...عروسکم کجایی

گاو حسن پریشون...یه دل داره پر از خون

عشقم که رفت هندسون،خونه ام شده قبرستون...یه عشق دیگه بردار،یه دنیا غصه بردار

اسمشو بزار بچگی...تا آخر زندگی

هاچینو و واچین تموم شد...عمر منم حروم شد...؟

دوست خوبم

اميدوارم هميشه خوبيهاي من رو به ياد داشته باشي و بديهام رو ببخشي و از ياد ببري ...

صميمانه برات آرزوي موفقيت و شادكامي دارمJ

واقعاْ شرمنده که اِنقدر دیر آپ کردم  خیلی ببخشید

آخه نمی تونستم...

می دونین چرا؟!

خب یه جای خووووب بودم.....!!!!

چقدررررر خوش گذشت به من

یه ماه رفتم اونجا! کلاْ که خیلی خوش گذشت! خیلی هاااااا!!!!!!!!!

حالا اگه گفتید کجا بودمم...!؟!؟!

اِاِاِاِاِاِاِ خب حدس بزنین دیگههه!!!

باشه یه راهنمایی می کنم

بازم نفهمیدین؟!؟!

حالا چییی؟!؟!

آره درسته

ایراااااااااااااااان

خب عکسارو فهمیدین که کجاست؟!

اولیه میدان ونک همون جایی که مینی بوس ها وای میستن!  + مردم عزیز ایران

دومیه هم که دیگه معلومه دیگه! برج میلاد معروف!!!

چققققققدر سفر خوبی بود!  واقعاْ عالی

قابل وصف نیست خلاصه...

خب الان برگشتم دوباره

می بینمتون...

تا دیدار

دوستم پل، برای کریسمس از برادرش یک ماشین هدیه گرفت. صبح روز عید، از دفتر کارش بیرون آمد و دید که یک پسربچه ولگرد، دور ماشین جدید و براق او میگردد. پسرک با حسرت پرسید :

- آقا! ماشین مال شماست؟

پل سرش را تکان داد و گفت :

- برادرم، برای کریسمس آن را به من داده است.

- یعنی این را به شما داده و از شما پول هم نگرفته؟ پسر کاش...

البته پل میدانست که پسر چه آرزویی داشت، او دلش میخواست برادری مثل برادر پل داشته باشد، ولی پسرک با حرفی که زد او را حسابی متحیر کرد. پسرک آرام گفت :

- ای کاش! میتوانستم این طور برادری باشم.

پل با حیرت به پسرک نگاه کرد و بعد کاملا بی اختیار گفت :

- دوست داری با این ماشین یک دوری بزنی؟

- اوه البته که دوست دارم.

بعد از کمی ماشین سواری، پسرک با چشمهای براقش نگاهی به پل کرد و گفت :

- آقا! میشود مرا تا جلوی خانه مان ببرید؟

پل لبخند زد. میدانست که پسرک چقدر دلش میخواهد همسایه هایش ببینند که او سوار چه ماشینی شده است، ولی باز هم اشتباه کرده بود، چون پسرک گفت :

- میشود جلوی آن پله نگهدارید؟

پل ماشین را جلوی پله ها برد. پسر پیاده شد و یک دقیقه بعد با برادر فلجش برگشت. او را روی پله پایینی گذاشت و به ماشین اشاره کرد و گفت :

- بادی! میبینیش؟ درست همانی که به تو گفتم. برادرش کریسمس آن را به او هدیه داده است و یک سنت هم از او نگرفته! یک روزی خیال دارم من هم برای کریسمس، همچین هدیه ای به تو بدهم تا بتوانی بروی و از ویترین مغازه ها هدایای کریسمس را تماشا کنی، چون من هر چقدر هم تعریف کنم فایده ای ندارد و خودت باید ببینی.

پل از ماشین پیاده شد و بچه را از روی پله بلند کرد و توی ماشینش گذاشت. چشمهای برادر بزرگتر از خوشحالی برق میزد. سه نفری یک روز تعطیل پرخاطره را در کنار هم گذراندند.

آن سال عید، پل تازه معنی این حرف مسیح را فهمید که فرمود :

«هیچ نعمتی بالاتر از بخشش وجود ندارد...»

دسته اول ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

عمده آدم‌ها حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

دسته دوم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

دسته سوم ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند.

آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته چهارم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هستند.

شگفت‌انگیزترین آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند.

ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

حالا شما از کدام دسته هستید! سعی کنید بی تعارف باشید

 
بعد از گذشت مدت زماني يک ميمون را خارج مي کنند و يک ميمون جديد را وارد قفس مي کنند اين ميمون جديد نيز در بدو ورود هيجان زده به اطراف مي رفت و جيغ مي زد ولي بعد از گذشت مدت زماني آرام شد در اين زمان بود که موزها را ديد و به سمت نردبان رفت که ناگهان 9 ميمون ديگر به سمت او يورش بردند و ميمون بيچاره بدون اينکه بداند چرا فقط مورد حمله قرار گرفته بود تا اينکه از بالا رفتن و خوردن موز منصرف شد . بعد از چندي يکي از ميمونها را بيرون آوردند و ميمون ديگري را وارد قفس کردند و اين بار زماني که اين ميمون به سمت نردبان مي رفت به جاي آنکه 8 ميموني که تجربه آب سرد را داشتند به سمت او حمله کنند با کمال تعجب ملاحظه شد که 9 ميمون به سمت او يورش بردند يعني ميمون نهم هم که تجربه آب سرد را نداشت به او حمله کرد بدون اينکه بداند چرا فقط حمله کرد ؟!
اين آزمايش بارها تکرار شد وهمچنان به ميمون تازه وارد اجازه بالا رفتن از نردبان داده نشد و در نهايت ميمونها در پائين و موزها در بالا ولي همچنان همه ميمونها در عين گرسنگي به خود اجازه بالا رفتن از نردبان را نميداند ولي نکته در اينجاست :

از آزمايش پنجم به بعد پروسه حساس به فشار پله پنجم نردبان حذف شده بود .
 
آري فقط نياز به يک حرکت از طرف آنها بود تا بتوانند به آنچه آرزوييشان بود برسند اما دريغ از شجاعت حرکت در خلاف مسيري که قبلا طي شده بود .

بزرگی از راهی می گذشت مرد جوانی را دید که با سرو صورت خاکی به سنگی تکیه داده و

 به شدت غمگین و به هم ریخته است.کنار آن مرد نشست و جویای احوالش شد .مرد جوان

گفت:"دست تقدیر زندگی ام را بر هم زد.ایام خوشی را در کنار خانواده داشتم٬اما دست تقدیر

 با من یاری نکرد و روزگارم را به هم ریخت.اکنون که همه چیزم را از دست داده ام دیگر هیچ

امیدی به بهتر شدن زندگی ندارم چرا که می ترسم دوباره شروع کنم و دوباره دست تقدیر

زندگی ام را خراب کند! "آن مرد دستی بر شانه جوان زد و گفت:" تقدیر به تو چکار دارد جوان؟

 دست تقدیر طوری عمل می کند که نیت درونی تو دیکته می کند.دست تقدیر هر لحظه به

قلب تو نگاه می کند و بر اساس نیت درونی و لحظه ای تو٬دنیا و زندگی را برایت صفحه آرایی

 می کند. دست تقدیر به اینده تو کاری ندارد.دست تقدیر منتظر است تا تو آروزیی دردل 

 بگردانی و قدمی برداری  و همانی شوی که واقعا می خواهی و بعد اوضاع و احوال را چنان 

 برایت جفت و  جور می کند که با آنچه می خواهی واقعا مطابق شود.دست تقدیر چیزی غیر

 از دست تو نیست .پس وقتی خودت قصد و نیت دوباره ساختن را داری ٬دست تقدیر هرگز

 نمی تواند مانع کار شود ٬بر عکس به کمکت می آید و تو را همراهی می کند.